જિંદગી જીવવા માટે છે, જીરવવા માટે નહીં

મટકુંય નથી માર્યું હજી એક, તહીં જ આ, હાથતાળી દઇ વીતી ગયાં શું વર્ષ આટલાં? ગયા દાંત, જવા માંડ્યા વાળ ને કાચ જર્જર થવા લાગી. બધું એ તો ઠીક રે! કાલ કાલનું કામ કરી રહ્યોઃ તેનો શોક શો? હર્ષ વા કશો?

– મનસુખલાલ ઝવેરી

 

દુનિયામાં ઘણા લોકો એવા હોય છે જે કલ કરે સો આજ કર, આજ કરે સો અબની ઉક્તિને અનુસરતા હોય છે. અમુક દોઢડાહ્યાઓએ આ નિયમનું વિકૃત રૂપ બનાવી આજ કરે સો કલ કર, કલ કરે સો પરસો, અરે, કાહે કી ચિંતા હૈ જબ જીના હે બરસો એવો જીવનક્રમ અપનાવ્યો હોય છે. અને વડીલોને પૂછીએ તો ખબર પડે કે જીવનની ધસમસતી ગતિમાં ઉંમરનાં પચાસ, સાઇઠ, સીત્તેર-એંસી વરસ ક્ષણબેક્ષણમાં ઓગળી જાય છે. આપણે વિધિના લેખ ભલે બદલી ન શકીએ, પણ આપણે માનવી તરીકેની આપણી સામાજિક ફરજ તો સુપેરે અદા કરી શકીએ ને. સોહરાબ મોદીની એક યાદગાર ફિલ્મમાં એક સંવાદ છે. “જિંદગી દેને કે લિયે હૈ, લેને કે લિયે નહીં” અને બંને હાથે ધન, કીર્તિ, સુખ, ઐશ્વર્ય, મોભો ઉસેડતા લોકો ન જીવનને માણી શકે છે કે ન બીજાને કશું આપી શકે છે અને જો તમે આયખાના આખરી તબક્કામાં પણ મધ્યમવર્ગ કે ગરીબવર્ગના જ પ્રતિનિધિ રહી ગયા તો તમારા જીવનને મુલવવા તમારી સંપત્તિને માપદંડ ન બનાવતા યાદ રાખો વધતી ઉંમર મટકું મારવા પણ થોભતી નથી. જેવું મળ્યું, જેટલું મળ્યું, જીવન તમારું પોતાનું છે. અને એને માણવા ન માણવાનો નિર્ણય તમારે જ લેવાનો છે.

 

19/01/1998, સોમવારના રોજ મુંબઇ સમાચારમાં પ્રસિદ્ધ રણકાર, જેના લેખક સંજય વિ. શાહ છે. તેઓ આ કટાર કલ્પના જોશીના ઉપનામે લખતા હતા.