શું કરવું શું ના કરવું એ વિમર્શ કરવા કરતા આગળ વધતા રહેવું.

પથરાયો છુ પ્રયત્નના જંગલમાં ડાળડાળ

ને હું જ વિસ્તરુ છું વિકલ્પોના રણ સુધી

– જવાહર બક્ષી

 

‘આગે ખાઇ ઔર પીછે દરિયા’ જેવી અવઢવ આપણા જીવનમાં છાશવારે આવે છે. બેમાંથી એક વિકલ્પ પસંદ કરી અને આવનારી ક્ષણ જીવવાની હોય ત્યારે આપણું મનોમંથન ચરમસીમાએ પહોંચી જાય છે. જિંદગીનાં નાજુક પાસાં જ નહીં પણં ઓફિસે ગૂટલી મારવાથી લઇ બે સારી ફિલ્મમાંથી આજે, અત્યારે કઇ ફિલ્મ જોવી એની દ્વિધા પણ વિચિત્ર હોય છે. જાણકારો કહે છે કે માણસે પોતાની પ્રાયોરિટી પોતે જ નક્કી કરવાની હોય. ‘આમ કરીશ તો તેમ થશે અને તેમ કરીશ તો આમ, બાવો બાર પકડવા જાય ને બગડે બધાં કામ, એવું આપણી સાથે વારંવાર થતું રહે છે. ભૂલ આપણી જ છે. આપણી બેદરકારી અને આપણી નફિકરાઇ આપણને અગત્યના મુદ્દાઓના નિર્ણય એડવાન્સમાં લેતા ટાળે છે. ચશ્માંના બે કાચ પારદર્શક હોવા ખૂબ જરૂરી હોય તો પછી જિંદગીમાં, નિર્ણયોમાં પારદર્શકપણું કેમ નહીં? પ્રયત્નોના, વિકલ્પોના રૂમાલનો સમયસર ઉપયોગ કરી પરિસ્થિતિઓના ચશ્માંળા કાચને પહેલેથી જ ચકચકિત કરી રાખતાં શીખો. આજનો નિર્ણય કાલે બૂમરેગ થઇ આફત નોતરે એવી બીકે કોઇ નિર્ણય લેવાનો જ નહીં એ ન ચાલે. તમારું ભલું કેમાં છે એ તમે જાતે જ નક્કી કરતા શીખો. ઉતાવળિયા નિર્ણય પછી પરિણામ સારું આવે તો એ નસીબ પણ બુદ્ધિપૂર્વક લીઘેલા નિર્ણયનું પરિણામ બૂરું આવે તો પણ તમે ડગી નહીં જશો. વિકલ્પોના રણમાં એકાદી વીરડી હોય જ અને એ વીરડી સુધી પહોંચવા માટે જાતે ઘસાવું પડે.

21/02/1998, શનિવારના રોજ મુંબઇ સમાચારમાં પ્રસિદ્ધ રણકાર, જેના લેખક સંજય વિ. શાહ છે. તેઓ આ કટાર કલ્પના જોશીના ઉપનામે લખતા હતા.